Kadın

Canım bence yaşadığın psikoloji gayet normal.Ben ne anneme,ne kardeşime,ne arkadaşlarıma çok fazla katlanamıyorum;hamile kaldığımdan beri neredeyse.Gittikçe tahammül sınırlarımız daralıyor.Sende bir tane çocuk da var üstelik.Normalde bile çocukla ilgilenmek sabır ister.Sinirlenince durup derin nefesler almaya çalış.Az kaldı bu sıkınıtılı dönemlerimizin geçmesine.

ben sakin bir hamilelik geçiriyorum ama bu tip gerginliklerin normal olduğunu biliyorum,hem şu an 38. haftasındaki bir yakın arkadaşım hem de 34. haftasındaki görümcem sürekli dertleniyorlar, çocuklarını farketmeden azarladıklarını, onlara tahammülsüz davrandıklarını (birininki 3 yaşında birininki ilkokul 2 de) söyleyip üzülüyorlar. içinde olmadan şöle yap bööle yap demek kolay, davulun sesi uzaktan hoş gelir onun için bişi önermek haddim değil ama tek değilsin, hormonal ve geçici bişey bu durum. onun için sıkma hiç canını. tatlı bişeyler ye ara ara mutluluk hormonlarını artırıyor biliyorsun belki rahatlatır seni de. arkadaşıma çikolata önermiş doktoru günde bi kaç parça:)

aman canım hepimiz az çok dediklerini yaşıyoruz ve daha beter olabiliyoruz ama sen biraz daha dikkat et oğlunun öğrenim hayatının şekillendiği bi dönem biz onlar için varız şimdi oğlun doğmamış kardeşine annesini değiştirdiği için kızabilir yadfa ogeldiği için artık onu sevmediğini düşünebilir çocuk aklı herşey olabilir sinirlendiğinde bence yakışıklı oğlundan uzaklaş babası ilgilensin dersleriyle ama takip ettiğim kadarıyla sen ilgili bi anne oğlun başarılı ve yakışıklı bi evlat zamanla geçer inş

ceyremcim ben de öyle yani asabilik değil tahammülsüzlük var bende de,
annem erken gelebilecek durumda değildi ama teyzem kayınvalidem vs gelelim diyenleri sırf bu yüzden istemedim, dayanamam diye herkesi son dk gelsinler diye ikna ettim:)
annelere gelince artık hiç biri genç değiller sonuçta torun sahibi oluyolar ve alınganlar ama yine de çekiyolar yazık kahrımızı ama dediğin gibi az kaldı hem anneler çabuk unutur sıkma canını

[quote=byata;4326685]Kızlar son günlerde acayip sinirliyim. Hele oğluma karşı çok çok az sabırlı davranabiliyorum. Bu yıl 1. sınıfta olduğu için ders yapmak istemiyor. Ben de çok bağırıyorum. Sonra da üzülüp hüngür hüngür ağlıyorum. Tabi ben ağlayınca oğlum da ağlamaya başlıyor. Zavallı eşim de ne yapsın bilemiyor. Sizin de ruhsal olarak böyle sorunlarınız var mı? Yoksa ben çıldırmaya mı başladım ?

Yorum yapan Arkadaşlar, gebelikle ilgili stres olduğunu belirtmişler. Bu doğrudur elbette. Benim dikkatimi çeken ise, oğlum 1. sınıfa başladığında, gebe olmadığım halde, ödevlerini yapmıyor diye, sizin sorunlarınızı yaşamıştım. Şimdi 23 yaşında olan tosunuma ne baskılar uygulamıştım. Baskı ve savaş halinde Liseyi her sene başarı grafiği düşerek bitirdi ama Üniversitede 5. yılı olmasına rağmen çok isteksiz. Geçmiş yıllardaki baskılarımla oğlumu okuldan soğutmuş olduğumu anladığımda, geç kalmıştım. Akıl var mantık var arkadaşlar, kim bize baskıyla birşey yaptırabilir ki? Karşı tarafı ikna etmeye çalışırken, durup bi düşünsek, bize nasıl yaklaşılırsa ikna oluruz? Kendimize istediğimiz davranışı çocuğumuza uygulayalım bakalım yararı olacak mı? Tatlım netten falan araştır bakalım, çocuğuna karşı daha sabırlı olabilmenin yollarını bulabilecekmisin. Allah sabır versin canım. Kolay değil elbette ama çocuklarımızın her yaşının keyfini çıkarmanın yollarını bulmalıyız.